Theo en de Kleine Dinosaurus op Weg naar Huis

Theo kende de namen van heel veel dinosaurussen. Hij had nooit verwacht er eentje te ontmoeten bij het tuinhek. Een kleine triceratops kwam ritselend uit de varens. Hij keek naar links. Hij keek naar rechts. ‘Ben je verdwaald?’ vroeg Theo.

Achter het hek boog een rij enorme voetafdrukken door de modder. Theo knielde naast zo'n afdruk. ‘Iemand die veel groter is, kwam hier langs.’ De kleine dinosaurus snuffelde aan de afdruk en duwde toen tegen zijn mouw. Samen volgden ze het spoor.

Het spoor leidde naar een beek. De kleine dinosaurus stopte bij de waterkant. Theo vond een platte steen en vulde het gat tussen twee stapstenen op. ‘Eén klein stapje,’ zei hij. Toen nog één. Al snel stonden ze samen aan de overkant.

Vanaf de top van de heuvel konden ze de hele groene vallei zien. ‘Halloooo!’ riep Theo. De kleine dinosaurus hief zijn kop en gaf een bibberende toeter. In de verte klonk er een bekend antwoord door de varens.

Een grote triceratops haastte zich de weide in. De kleine rende haar tegemoet en ze raakten elkaars neuzen met een zacht, gelukkig gebrom. Theo glimlachte. Hij had iets beters gevonden dan een dinosaurusvoetafdruk: een manier om een vriend te helpen.

Bij het tuinhek zwaaide Theo gedag. Twee sporen liepen naar huis door de varens, een grote en een kleine. Morgen zou hij ze tekenen in zijn dinonenotitieboek. Vanavond had hij een heel verhaal te vertellen.