ธีโอและทางกลับบ้านของไดโนเสาร์น้อย

ธีโอรู้จักชื่อไดโนเสาร์หลายชนิด เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้พบกับตัวเป็น ๆ ที่หน้าประตูสวนของเขา ไทรเซราทอปส์น้อยเดินฝ่าต้นเฟิร์นออกมา มันหันซ้าย หันขวา ‘หลงทางเหรอ’ ธีโอถาม

เลยประตูไป รอยเท้ายักษ์ทอดตัวเป็นทางโค้งผ่านโคลน ธีโอนั่งคุกเข่าข้าง ๆ รอยเท้า ‘มีใครที่ตัวใหญ่กว่านี้เดินผ่านมาแน่เลย’ ไดโนเสาร์น้อยดมดูที่รอยเท้าแล้วจิ้มแขนเสื้อของเขา ทั้งคู่จึงออกเดินตามรอยไปด้วยกัน

รอยเท้านำไปถึงลำธาร ไดโนเสาร์น้อยหยุดที่ขอบน้ำ ธีโอหาแผ่นหินแบนมาวางต่อให้เต็มช่องว่างระหว่างก้อนหินข้ามลำธาร ‘ก้าวเล็ก ๆ หนึ่งครั้ง’ เขาพูด แล้วก้าวอีกครั้ง ในไม่ช้าทั้งสองก็ข้ามไปถึงฝั่งตรงข้าม

จากบนยอดเขา ทั้งคู่มองเห็นทั้งหุบเขาเขียวขจี ‘เฮลโล่ว!’ ธีโอร้อง ไดโนเสาร์น้อยเงยหน้าขึ้นแล้วส่งเสียงแตรสั่น ๆ ออกไป ไกลออกไป เสียงขานรับที่คุ้นเคยก็ดังย้อนกลับมาข้ามต้นเฟิร์น

ไทรเซราทอปส์ตัวใหญ่รีบเข้ามาในทุ่ง ไดโนเสาร์ตัวเล็กวิ่งตรงไปหาแล้วแตะจมูกกันด้วยเสียงครางอย่างมีความสุข ธีโอยิ้ม เขาได้เจอสิ่งที่ดีกว่ารอยเท้าไดโนเสาร์: วิธีช่วยเหลือเพื่อนคนหนึ่ง

ที่ประตูสวน ธีโอโบกมือลา รอยเท้าสองคู่เดินกลับบ้านผ่านต้นเฟิร์น หนึ่งใหญ่หนึ่งเล็ก พรุ่งนี้เขาจะวาดรอยเท้าเหล่านี้ในสมุดไดโนเสาร์ของเขา คืนนี้ เขามีเรื่องทั้งเรื่องที่จะเล่า