1พระอาทิตย์ยามเช้าทอแสงสีทองสดใสไปทั่วกรีนฮิลล์โซน ทุ่งหญ้าเขียวมรกตสลับทองดูงดงาม รางวนคดเคี้ยวผ่านเนินเขาเหมือนริบบิ้นที่หลับไหล และดอกไม้สีฟ้าเล็ก ๆ สั่นไหวรับสายลมอุ่น มันเป็นสถานที่ที่สวยที่สุดในโลก — และโซนิค เดอะ เฮดจ์ฮ็อกก็รักทุกตารางนิ้วของที่นี่ โซนิคยืนอยู่บนเนินที่สูงที่สุด รองเท้าผ้าใบแดงฝังในหญ้านุ่ม
2 พร้อมทั้งดวงตาสีเขียวสดใสมองไปไกลสุดขอบฟ้า หนามสีน้ำเงินของเขาสะท้อนกับแสงแดดระยิบระยับ เขายิ้มกว้างตามสไตล์ — รอยยิ้มที่หมายถึง: วันนี้ต้องเป็นวันที่ดีแน่ ๆ ทันใดนั้น เสียงเครื่องจักรก้องดังข้ามทุ่ง — เสียงคำรามลึกของเครื่องยนต์ที่ทำให้ดอกไม้สะดุ้งและผีเสื้อบินกระเจิดกระเจิง โซนิคตั้งหู เสียงแบบนี้ไม่เคยมีข่าวดี
3 บนท้องฟ้าสูง ดร. เอ้กแมน ลอยอยู่ในอี๊กโมบิลสีแดงของเขา หนวดม้วนใหญ่ยิ้มเยาะ อย่างเจ้าเล่ห์ ใต้ตัวเขา แถวของหุ่นยนต์เดินผ่านทุ่ง และในกรงเหล็กใบเล็ก ๆ มีสัตว์น้อยนิดกลุ่มหนึ่งเบียดกันด้วยแววตาหวาดกลัว 'ไม่มีใครหยุดข้าได้แล้ว!' เอ้กแมนตะโกน เสียงหัวเราะกึกก้องเหมือนฟ้าร้อง 'สัตว์ทุกตัวในกรีนฮิลล์โซนจะต้องกลายเป็นพลังให้เครื่องจักรของข้า
4 และเจ้าเม่นจอมซ่าก็ทำอะไรไม่ได้!' แม้เสียงของเขาจะก้องทั่วเนิน โซนิคก็พุ่งตัวออกไปแล้ว — สายฟ้าสีน้ำเงินทะยานลงจากเนิน ลมพัดแรงข้างหู โซนิคเบรกพลางลื่นเข้าไปหาทิลส์ที่กำลังซ่อมเครื่องอยู่ใต้ต้นปาล์ม ไมลส์ 'ทิลส์' พราวเออร์เงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาสีอำพันอันใหญ่ และหางสองเส้นนุ่ม ๆ หมุนอยู่ข้างหลัง
5 'ฉันตรวจจับหุ่นยนต์ของเอ้กแมนในเครื่องแสกนเนอร์ได้' ทิลส์บอก พลางยกเครื่องมือสีแสงกระพริบ 'มีสามกลุ่มกระจายอยู่เต็มโซน!' ‘สามกลุ่ม?’ โซนิคพูดพร้อมดังนิ้ว 'ดีจังที่เรามีทีมเสริม' ที่มุมกำแพงหุบเขาลายแดง นัคเคิลส์ เดอะ เอคิดนา เดินเข้ามา ไขว้แขน หนามผมโยก ตัวเตรียมพร้อม ดวงตาสีม่วงนิ่งสงบ กำปั้นแหลมพร้อม
6 'ฉันเห็นหุ่นยนต์กลุ่มหนึ่งใกล้น้ำตกแล้ว' นัคเคิลส์พูดเสียงเข้ม 'พวกแครบมีทเพียบ' โซนิคยิ้มให้เพื่อน 'นัคเคิลส์ นายดูแลน้ำตก ทิลส์บินตรวจการข้างบน เผื่อเราตกหล่น ส่วนฉันจัดถนนหลักกลางโซน' เขามองเพื่อนทั้งคู่ 'พร้อมไหม?' โซนิคพุ่งตัวไปข้างหน้าเหมือนดาวหางสีน้ำเงิน
7 เขาวิ่งตามรางวนคดเคี้ยวจนกลายเป็นเพียงพริ้วเงา ลมร้องประสานข้างหู แถวของหุ่นยนต์โมโตบั๊กเดินอยู่บนทางเนินเขา — พวกมันไม่มีทางทันได้เห็น โซนิคม้วนตัวเป็นลูกดิ่ง พุ่งชนทะลุในพริบตา เกิดประกายไฟและเศษเหล็กกระจาย กรงเหล็กเปิดออก สัตว์น้อยกระต่ายกับกระรอกนับสิบกลิ้งออกมาสู่แดดอย่างแสนดีใจ ‘พวกเธอเป็นอิสระแล้ว
8!’ โซนิคตะโกน ก่อนจะวิ่งต่อไปหาจุดหมายถัดไป ที่น้ำตก นัคเคิลส์เผชิญหน้ากับกำแพงหุ่นยนต์แครบมีท — ตัวใหญ่ หนักมือ ก้ามวับวับ แต่นัคเคิลส์ไม่สะท้าน เขาตั้งเท้า ชกหมัดยักษ์ไปที่แครบมีทตัวแรกจนมันหมุนตกน้ำตกตูมสนั่น และเขาก็ทุบบดจนหุ่นยนต์ทุกตัวกลายเป็นเศษเหล็ก
9 กรงเหล็กค่อย ๆ เปิดออก สัตว์เล็ก ๆ พวกเม่นน้อยกับนกตัวจิ๋วกระโดดร้องด้วยเสียงใส นัคเคิลส์มองพวกมัน ใจอ่อนนิดหน่อย แล้วพูดเบา ๆ 'ปลอดภัยแล้วนะ' ส่วนสูงขึ้นไป ทิลส์หมุนหางสองเส้นเหมือนใบพัด เผยอสูงเหนือโซน เขามองลงมาเจอกลุ่มสุดท้าย — หุ่นยนต์บัซซ์บอมเบอร์ลอยกลางอากาศ กรงเหล็กห้อยใต้ท้อง ทิลส์หุบหาง
10 พุ่งดิ่ง คว้ากรงทีละใบจากฟ้าก่อนนำลงมาวางเบา ๆ ทีละใบ แล้วเขาก็หันไปโจมตีหุ่นยนต์ด้วยหางคู่ หมุนกระจายจนบัซซ์บอมเบอร์แตกกระเจิง 'จัดการหมดแล้ว!' ทิลส์ตะโกนด้วยรอยยิ้มกว้าง ขณะที่นกน้อยบินอิสระวนกลางฟ้าอย่างร่าเริง บนน่านฟ้า เอ้กแมนโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
11 หน้ากลมแดงเหมือนเสื้อโค้ต 'เป็นไปไม่ได้!' เขาตะโกน กดปุ่มควบคุมไม่หยุด 'ถ้าอยากเจอของจริง จะจัดให้!' ฝาด้านล่างของอี๊กโมบิลค่อย ๆ เปิดออก เครื่องจักรยักษ์ทะยานลงมา — เอ้กโรลเลอร์ เป็นลูกกลมมีหนามใหญ่เท่าบ้าน กลิ้งกระหน่ำสู่กรีนฮิลล์โซน พื้นสั่น ต้นไม้เอน สัตว์เล็กแตกตื่น
12 โซนิคหยุดวิ่งเงยหน้ามองเครื่องยักษ์ที่กำลังกลิ้งมา ใบหน้าเขายังยิ้มมุ่งมั่น ทิลส์บินลงมาข้าง ๆ นัคเคิลส์วิ่งมาสมทบ พรมนิ้วมือ 'ไปพร้อมกันไหม?' โซนิคพูด 'ไปด้วยกัน' ทิลส์กับนัคเคิลส์รับคำ เท่านั้นก็เพียงพอ โซนิคชาร์จตัวเองด้วยสปินดิ่งจนแน่นเหมือนสปริง ทิลส์เกาะแล้วหมุนหางเพิ่มแรง
13 กลายเป็นวงแหวนสีน้ำเงินหมุนเร็วจี๋ นัคเคิลส์กระโดดสูง กะหมัดไปยังจุดอ่อนสว่างใต้ท้องเครื่อง ทั้งสามผสมพลังโจมตีพร้อมกัน ประกายไฟแล่นแวววาว — เอ้กโรลเลอร์ระเบิดกระจายด้วยเสียงสนั่นโลหะ อี๊กโมบิลของเอ้กแมนกระเด้งขึ้น หมุนวนสามรอบอย่างขบขัน
14 แล้วบินหลุดออกไปไกลเหมือนดอกไม้ไฟบกพร่อง เสียงเอ้กแมนอารมณ์เสียค่อย ๆ จางหายไปตามขอบฟ้า 'เจ้าพวกนี้...โซนิคกกก!' แล้วทุกอย่างก็เงียบ — สัตว์น้อยในกรีนฮิลล์โซนแห่มารอบ ๆ โซนิค ทิลส์ และนัคเคิลส์ ส่งเสียงร้อง สำเนียงเจี๊ยวจ๊าวแห่งความดีใจ นกน้อยตัวหนึ่งบินมาเกาะจมูกโซนิค เฉพาะตอนนี้ เม่นที่เร็วที่สุดในโลกนิ่งอย่างสมบูรณ์
15 กรีนฮิลล์โซนเปล่งประกายในแสงบ่าย แต่ละใบหญ้าเขียวสดทุกดอกไม้ส่ายตามสายลม โซนิคหัวเราะด้วยเสียงอุ่นใจ ทิลส์ก็ขำออกมาอย่างยินดี หางหมุนด้วยความดีใจ แม้แต่นัคเคิลส์ก็ยิ้มเต็มหน้าครั้งหนึ่ง — ซึ่งหายากมากจริง ๆ โซนิคกางแขนกว้าง
16 มองดูเนินเขาแวววาว แล้วหันไปหาเพื่อน 'เจอกันพรุ่งนี้เหมือนเดิมไหม?' เขาถาม ทิลส์ยิ้ม 'แน่นอน' นัคเคิลส์ยักไหล่ แต่รอยยิ้มยังค้างอยู่ และด้วยเสียงเชียร์ โซนิค เดอะ เฮดจ์ฮ็อกก็พุ่งออกไปอีกรอบ วิ่งตามรางวน ลมพัดหลัง เพื่อนอยู่ข้างกาย และทั้งกรีนฮิลล์โซนสดใสใต้แสงตะวัน
