เปลี่ยนจินตนาการของลูกให้กลายเป็นเรื่องราวที่จับต้องได้จริงๆ

พิปเห็นดาวดวงหนึ่ง

เขาอยากจะตามมันไป

พิปนั่งอยู่บนเนินเขาและมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

ดาวดวงสว่างดวงหนึ่งระยิบระยับอยู่เหนือยอดไม้

เขาไม่เคยเห็นดาวที่สว่างขนาดนี้มาก่อน

"ฉันอยากรู้จังว่าเธอเดินทางไปที่ไหน" เขากระซิบ

ดาวดวงนั้นกะพริบแสง ราวกับว่าได้ยินเสียงเขา

"บางทีฉันก็ตามได้นะ" พิปพูดพร้อมหายใจลึกอย่างกล้าหาญ

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของการผจญภัยของเขา

พิปใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่ในหุบเขาอันแสนปลอดภัย ที่ซึ่งต้นไม้ขึ้นหนาแน่น ทางเดินคดเคี้ยวผ่านก้อนหินที่คุ้นเคย และทุกค่ำคืนจบลงภายใต้ท้องฟ้าอันเงียบสงบผืนเดิม ทว่าคืนนี้มีแสงสีทองเคลื่อนไหวอยู่เหนือสันเขา มันไม่ได้กระพริบเหมือนดาวธรรมดา แต่ดูเหมือนจะหยุดทุกครั้งที่เขาหยุด ราวกับกำลังรอให้เขาสังเกตเห็น

เขานึกถึงเรื่องราวที่เหล่าจิ้งจอกรุ่นเก่าเคยเล่าข้างกองไฟ — เรื่องของน้ำพุที่ซ่อนอยู่ ทางเดินที่ถูกลืม และนักเดินทางที่กลับมาพร้อมกลุ่มดาวใหม่ในแววตา พิปเคยนั่งฟังอยู่มุมที่ปลอดภัยที่สุดในโพรงเสมอ แต่บัดนี้เรื่องราวเหล่านั้นไม่ได้รู้สึกห่างไกลอีกต่อไป มันรู้สึกเหมือนประตูที่เพิ่งเปิดออกอยู่ไม่กี่ก้าวจากตัวเขา

ที่ขอบป่า สายลมพัดพาเอากลิ่นสนและกลิ่นฝนมาด้วยกัน ทางข้างหน้ามืดกว่าเส้นทางใดที่เขาเคยรู้จัก แต่ดาวดวงนั้นทอดแสงสีทองเป็นริ้วบางๆ ทอดยาวบนพื้นดิน พิปรู้สึกกลัว แต่เขาก็เข้าใจเช่นกันว่าความกล้าหาญไม่ได้หมายถึงการทิ้งความกลัวไว้ข้างหลัง หากแต่หมายถึงการตัดสินใจว่ามีบางสิ่งสำคัญกว่า

เขามองกลับไปที่แสงไฟอันอบอุ่นของหุบเขาอีกครั้ง เก็บภาพนั้นไว้ในความทรงจำอย่างระมัดระวัง จากนั้นเขารัดผ้าพันคออย่างมั่นคง หายใจเข้าลึกๆ แล้วก้าวเข้าใต้กิ่งไม้ที่มืดครึ้มกิ่งแรก เหนือศีรษะของเขา ดาวดวงนั้นค่อยๆ เคลื่อนลึกเข้าไปในคืนมืด พิปเดินตาม ไม่ใช่เพราะเขารู้ว่าการเดินทางจะสิ้นสุดที่ไหน แต่เพราะในที่สุดเขาก็พร้อมที่จะค้นพบแล้วว่าตัวเองอาจจะกลายเป็นใครในระหว่างทาง