Zet hun verbeelding om ineen verhaal om vast te houden.

Pip ziet een ster.

Hij wil haar volgen.

Pip zat op de heuvel en keek omhoog.

Een heldere ster fonkelde boven de bomen.

Zo'n mooie ster had hij nog nooit gezien.

"Ik wou dat ik kon zien waar jij naartoe gaat," fluisterde hij.

De ster twinkelde, alsof hij het had gehoord.

"Misschien kan ik haar volgen," zei Pip met een dapper klein zuchtje.

En zo begon zijn avontuur.

Pip had zijn hele leven doorgebracht in de veiligheid van het dal, waar de bomen dicht opeen stonden, de paden slingerden langs vertrouwde stenen en elke avond eindigde onder dezelfde rustige hemel. Maar vanavond bewoog er een gouden licht voorbij de bergkam. Het flikkerde niet zoals een gewone ster. Het leek te pauzeren telkens wanneer hij stilstond, alsof het op hem wachtte om het op te merken.

Hij dacht aan de verhalen die de oudere vossen vertelden bij het vuur — verhalen over verborgen bronnen, vergeten paden en reizigers die terugkeerden met nieuwe sterrenbeelden in hun ogen. Pip had altijd geluisterd vanuit de veiligste hoek van de burcht. Nu voelden die verhalen niet langer ver weg. Ze voelden als een deur die op slechts een paar stappen afstand was opengegaan.

Aan de rand van het bos droeg de wind de geur van dennennaalden en regen. Het pad voor hem was donkerder dan welke weg hij ook kende, maar de ster wierp een dun gouden lint over de grond. Pip was bang. Hij begreep ook dat moed niet betekende dat je de angst achter je liet; het betekende beslissen dat iets anders belangrijker was.

Hij keek één keer achterom naar de warme lichten van het dal en prentte het beeld zorgvuldig in zijn geheugen. Toen trok hij zijn sjaal strak, haalde diep adem en stapte onder de eerste donkere tak door. Boven hem gleed de ster dieper de nacht in. Pip volgde haar — niet omdat hij wist waar de reis zou eindigen, maar omdat hij eindelijk klaar was om te ontdekken wie hij onderweg zou kunnen worden.