Hayal güçleriniellerinde tutabilecekleri bir hikâyeye dönüştürün.

Pip bir yıldız görür.

Onu takip etmek ister.

Pip tepede oturdu ve yukarıya baktı.

Ağaçların üzerinde parlak bir yıldız ışıldıyordu.

Böyle parlak bir yıldız hiç görmemişti.

"Nereye gittiğini görebilseydim," diye fısıldadı.

Yıldız göz kırptı, sanki onu duymuş gibi.

"Belki takip edebilirim," dedi Pip, derin bir cesaret nefesiyle.

Ve böylece macerası başladı.

Pip, ömrünün tamamını vadinin güvenli kucağında geçirmişti; ağaçların sık büyüdüğü, yolların tanıdık taşlar arasında kıvrıldığı ve her akşamın aynı sessiz gökyüzünün altında sona erdiği o vadide. Oysa bu gece sırtın ötesinde altın renkli bir ışık süzülüyordu. Sıradan bir yıldız gibi titremiyordu. Pip durduğunda o da durur gibiydi; sanki onun fark etmesini bekliyordu.

Pip, yaşlı tilkilerin ateş başında anlattığı hikâyeleri hatırladı; gizli pınarların, unutulmuş patikalarin ve gözlerinde yeni takım yıldızlarıyla dönen gezginlerin hikâyelerini. O hikâyeleri hep ininin en güvenli köşesinden dinlemişti. Şimdiyse o hikâyeler artık uzak gelmiyordu. Yalnızca birkaç adım ötede aralanmış bir kapı gibi hissettiriyordu.

Ormanın kıyısında rüzgâr, çam ve yağmur kokusunu taşıyordu. İlerideki yol, bildiği tüm yollardan daha karanlıktı; ama yıldız, toprağın üzerine ince bir altın şerit seriyordu. Pip korkuyordu. Yine de şunu da anlıyordu: Cesaret, korkuyu geride bırakmak demek değildi; başka bir şeyin daha önemli olduğuna karar vermek demekti.

Vadinin sıcak ışıklarına bir kez daha baktı, o görüntüyü belleğine özenle kazıdı. Sonra atkısını sıkıca çekti, derin bir nefes aldı ve ilk gölgeli dalın altından geçti. Yukarıda yıldız, gecenin derinliklerine doğru kaymaya devam ediyordu. Pip onu takip etti; yolculuğun nerede biteceğini bildiği için değil, yol boyunca kimin olabileceğini keşfetmeye nihayet hazır olduğu için.