Zmień pomysł w Książkę obrazkową

Pip widzi gwiazdę.

Chce za nią podążyć.

Pip siedział na wzgórzu i patrzył w górę.

Jasna gwiazda migotała nad drzewami.

Nigdy wcześniej nie widział tak jasnej.

„Chciałbym wiedzieć, dokąd zmierzasz" — wyszeptał.

Gwiazda zamrugała, jakby go usłyszała.

„Może mogę za tobą podążyć" — powiedział Pip, nabierając odwagi.

I tak zaczęła się jego przygoda.

Pip spędził całe swoje życie w bezpiecznej dolinie, gdzie drzewa rosły gęsto, ścieżki wiły się między znajomymi kamieniami, a każdy wieczór kończył się pod tym samym spokojnym niebem. Jednak tej nocy złote światło przemieszczało się za grzbietem wzgórza. Nie migotało jak zwykła gwiazda. Zdawało się zatrzymywać za każdym razem, gdy on się zatrzymywał — jakby czekało, aż je zauważy.

Przypomniał sobie opowieści starszych lisów snute przy ogniu — o ukrytych źródłach, zapomnianych szlakach i wędrowcach, którzy wracali z nowymi konstelacjami w oczach. Pip zawsze słuchał z najbezpieczniejszego kąta nory. Teraz te opowieści nie wydawały mu się już odległe. Były jak drzwi, które otworzyły się zaledwie kilka kroków dalej.

Na skraju lasu wiatr niósł zapach sosny i deszczu. Ścieżka przed nim była ciemniejsza niż jakiekolwiek znane mu drogi, lecz gwiazda rzucała na ziemię cienką wstęgę złotego światła. Pip czuł strach. Rozumiał jednak, że odwaga nie polega na tym, by strach porzucić — lecz na tym, by zdecydować, że coś innego jest ważniejsze.

Obejrzał się raz jeszcze na ciepłe światła doliny, utrwalając ten widok starannie w pamięci. Następnie poprawił szalik, wziął głęboki oddech i przeszedł pod pierwszą zacienioną gałąź. Nad nim gwiazda sunęła coraz głębiej w noc. Pip podążał za nią — nie dlatego, że wiedział, gdzie kończy się ta podróż, lecz dlatego, że był w końcu gotowy odkryć, kim może się stać po drodze.