1ในหุบเขาแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยต้นหญ้าสีเงินสูงชะลูด มียูนิคอร์นน้อยตัวหนึ่งชื่อ ลูน่า ลูน่าชอบเวลากลางวันมาก เพราะทุกอย่างสว่างไสวและมองเห็นได้ชัดเจน แต่เมื่อยามค่ำคืนมาถึง ความมืดทำให้ท้องของเธอปั่นป่วนไปหมด
2"หนูไม่ชอบความมืดเลย" ลูน่าบอกแม่ "หนูมองไม่เห็นอะไรเลยสักอย่าง" แม่ใช้จมูกเอียงไปถูแก้มเธออย่างนุ่มนวล "ไปเดินเล่นด้วยกันนิดหน่อยนะลูก แม่จะบอกความลับของความมืดให้ฟัง"
3ทั้งสองก้าวออกไปใต้ท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้ม ตอนแรกลูน่าหลับตาแน่นไม่ยอมลืม แต่แม่พูดอย่างอ่อนโยนว่า "ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นนะลูก ความมืดไม่ได้ว่างเปล่าหรอก มันเต็มไปด้วยสิ่งงดงามที่เงียบสงบ"
4ลูน่าลืมตาขึ้น บนท้องฟ้าสูงเบื้องบน ดาวนับพันดวงกะพริบระยิบระยับ ราวกับเพื่อนน้อย ๆ กำลังโบกมือทักทายเธอ เธอไม่เคยเห็นพวกดาวเหล่านี้เลยในยามกลางวันที่สว่างจ้า
5"ดาวจะออกมาให้เห็นได้ก็ต่อเมื่อมืดเท่านั้น" แม่บอก "ถ้าสว่างอยู่ตลอดเวลา ลูกก็จะไม่มีวันได้รู้จักพวกมันเลย" ลูน่ามองดูดาว และรู้สึกกล้าขึ้นมาอีกนิด
6จากนั้นลูน่าก็สังเกตเห็นบางอย่าง ปลายเขาของเธอเองเปล่งแสงอยู่ เป็นแสงอุ่น ๆ อ่อน ๆ ราวกับดวงจันทร์ขนาดย่อมที่เธอพกติดตัวไปได้ทุกที่
7"แสงนั้นอยู่ในตัวลูกมาตลอด" แม่บอก "มันจะส่องสว่างได้ดีที่สุดเมื่อโลกเงียบสงบและมืดลง" ลูน่าส่องแสงอ่อน ๆ นำทางข้างหน้า และความมืดก็ไม่ทำให้ท้องของเธอปั่นป่วนอีกต่อไปแล้ว
8คืนนั้น ลูน่านอนขดตัวอยู่ในหญ้าสีเงิน เธอปล่อยให้เขาของเธอเปล่งแสงอ่อน ๆ อยู่ข้าง ๆ และมองดูดาวกะพริบบนฟ้า เธอเข้าใจแล้วว่าความมืดไม่ใช่สิ่งที่ต้องกลัว มันคือที่อยู่ของสิ่งงดงามที่เงียบสงบทั้งหลาย ราตรีสวัสดิ์ ลูน่า ราตรีสวัสดิ์
