1สถานีชนบทเก่าอบอวลไปด้วยกลิ่นดอกโคลเวอร์และควันถ่าน ในแสงสุดท้ายของเย็นวันนั้น โธมัสวิ่งมาหยุดที่ชานชาลา และเพอร์ซี่เคลื่อนตามมาเงียบ ๆ อยู่ข้างหลัง
2"ดูสิ เพอร์ซี่!" โธมัสพูด ดวงตากลมโตเบิกกว้างเป็นประกาย "ตะเกียงบนชานชาลากำลังสว่างขึ้นทีละดวง!"
3โธมัสรอไม่ไหว "ดวงต่อไปต้องเป็นตะเกียงไกลแน่เลย — ไม่ใช่ ตะเกียงใกล้ต่างหาก — เอ๊ะ เราว่าเป็นตะเกียงไกลชัวร์!" เขาโยกตัวไปมาอย่างตื่นเต้นบนล้อ
4เพอร์ซี่ไม่พูดอะไร เขาแค่มองดู ดวงตากลมโตเคลื่อนไปอย่างช้า ๆ — ตะเกียงใกล้ ตะเกียงไกล ตะเกียงใกล้ ตะเกียงไกล — ตามรูปแบบซ้ำ ๆ อย่างจังหวะสายตาที่มั่นคง
5โธมัสหยุดนิ่ง ตะเกียงเกิดแสงใกล้ แล้วก็ไกล ใกล้ ไกล ใกล้ ไกล รูปแบบนั้นชัดเจน สม่ำเสมอ ไม่รีบร้อน ราวกับจังหวะลมหายใจ
6"อ๋อ" โธมัสเอ่ยขึ้นเบา ๆ ดวงตาของเขานุ่มนวลลง
7โธมัสไล่รูปแบบในใจ: ใกล้ ไกล ใกล้ ไกล — และตะเกียงดวงสุดท้ายที่สว่างคือ ตะเกียงใกล้
8"ไกล" โธมัสพูด เขาไม่ได้ตะโกนออกมา แต่พูดเบา ๆ เหมือนตั้งคำถามกับตนเองจนกลายเป็นคำตอบ
9ตะเกียงไกลสุดท้ายก็ส่องแสงทองอุ่น เพอร์ซี่ยิ้มกว้างอย่างร่าเริง
10โธมัสก็ยิ้มด้วย สองรถไฟนั่งเคียงกันบนรางมองแสงสว่างค่อย ๆ แผ่คลุมยามเย็นหอมกลิ่นดอกโคลเวอร์ ไม่มีใครรีบจากไป
