1ทาวี ไทรเซอราทอป ยืนอยู่บนยอดเขากรีนริดจ์ เขาทั้งสามแหลมของเธอชี้ขึ้นไปบนก้อนเมฆอย่างภูมิใจ เธอฝึกซ้อมคำรามมาตั้งแต่เช้า วันนี้เธอตั้งใจว่าจะหาเสียงคำรามที่ดังและกล้าหาญที่สุดให้ได้
2"ก๊าาาาาาาาาาา!" ทาวีตะโกนลั่น จนใบไม้เฟิร์นทุกใบสั่นระริก ฝูงเทอโรแดคทิลบินแตกฮือออกจากยอดไม้ร้องเสียงหลง ทาวียิ้มกว้าง สำหรับเธอ เสียงดัง = กล้าหาญ เธอมั่นใจอย่างนั้น เธอกระทืบเท้าเข้ามาในหุบเฟิร์น ท่ามกลางต้นไซแคดสูงเรียงเป็นแถวเขียวขจี "ก๊าาาาาาาาาาา!" เธอร้องอีกครั้ง ดังยิ่งกว่าครั้งก่อน พื้นดินสั่นเล็กน้อย แบรมเบิล ไดโนเสาร์คอยาวก้มศีรษะลงมาช้า ๆ แล้วพึมพำว่า "โอ้โห นั่นฟ้าร้องหรือเปล่า?" ทาวีกระดกแผงคออย่างภาคภูมิใจ แต่แล้ว เธอได้ยินเสียงบางอย่าง—เบา ๆ แผ่ว ๆ เล็ดลอดมาระหว่างพุ่มเฟิร์น ปิ๊บ ปิ๊บ ปิ๊บ เล็กมาก ดูหลงทางเหลือเกิน
3ทาวีเบียดตัวผ่านใบไม้สูง พบลูกไดโนเสาร์ตัวจิ๋วเท่าก้อนหินริมลำธาร กำลังนั่งอยู่ในแอ่งโคลนระหว่างรากไม้ ดวงตากลมโตเป็นประกายเหมือนตับเต่า มันเปล่งเสียงปิ๊บอีกครั้ง หมุนตัวช้า ๆ เหมือนหาอะไรบางอย่างที่ขาดหาย "เดี๋ยวฉันจะเรียกครอบครัวเธอให้นะ!" ทาวีประกาศ เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด แล้ว—"ก๊าาาาาาาาาาา!" ลูกไดโนเสาร์กลิ้งหงายหลัง นั่งนิ่งตัวสั่นเหมือนใบไม้เปียกน้ำ ทาวีหน้าหงอยลง นั่นไม่ได้ช่วยเลยจริง ๆ
4เธอลองอีกครั้ง ดังขึ้น "ก๊าาาาาาาาาาา!" แบรมเบิลเอาเท้าโต ๆ ปิดหูไว้ ครอบครัวแองคิโลซอรัสเดินออกไปแบบขุ่นเคือง ลูกไดโนเสาร์หลับตาปี๋ หุบเฟิร์นพลันกลายเป็นที่ที่ทั้งเสียงดัง และเงียบเหงาในเวลาเดียวกัน
5ทาวีนั่งลงข้างลูกไดโนเสาร์ เขาทั้งสามตกต่ำลง เสียงดังมันไม่ได้ผล เธอมองดูสิ่งมีชีวิตตัวน้อย ๆ แล้วลองคิดดูว่ามันต้องการอะไรกันแน่— ไม่ใช่เสียงฟ้าร้อง ไม่ใช่ใบไม้สั่นสะเทือน แต่มันต้องการเสียงที่พามันกลับบ้านได้ เธอสูดลมหายใจช้า ๆ ลองทำบางอย่างใหม่ เบา มั่นคง ชัดเจน ดั่งธารน้ำไหลผ่านกรวด "อยู่ตรงนี้… ตรงนี้… ทางนี้นะ" ทาวีเรียก ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เบา ๆ สม่ำเสมอ
6ปิ๊บ ปิ๊บ ลูกไดโนเสาร์เงยหน้าขึ้น ดวงตาหยุดหมุนงงงัน ก้าวขาน้อย ๆ อย่างลังเลใกล้เสียงของทาวีทีละก้าว
7แล้วก็มีเสียงกรอบแกรบ—มีแองคิโลซอรัสตัวโตเดินพุ่มเฟิร์นเข้ามา ก้มจมูกต่ำตามเสียงนุ่มสงบนั้น
8ลูกไดโนเสาร์รีบวิ่งจุ๊บตัวไปซุกใต้ลำตัวกว้างแข็งแรงของผู้ใหญ่ด้วยความดีใจ
9แบรมเบิลก้มคอยาวลงมา จนตาโตข้างหนึ่งอยู่ระดับเดียวกับจมูกของทาวี "นั่นแหละ คือสิ่งที่กล้าหาญที่สุดที่ฉันได้ยินวันนี้เลย" เขาพูดด้วยน้ำเสียงทึ่งจริง ๆ
10ทาวีก้มมองเท้าตัวเองอยู่สักพัก จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองยอดเขากรีนริดจ์ ใบเฟิร์นพลิ้วไหวอย่างแผ่วเบาในหุบเขาครึ้มสงบ เธอสูดหายใจอีกที รู้สึกถึงสิ่งใหม่ที่อบอุ่นในอก— ไม่ใช่เสียงดัง ไม่ใช่เสียงเบา แต่มันคือความกล้าของเธอเอง
