1สนามเด็กเล่นมีกลิ่นยางร้อนกับหญ้าตัดใหม่ เนียยืนอยู่ที่ประตู รองเท้ายังสะอาดอยู่ เธอมองไปรอบๆ เด็กผู้หญิงถักเปียกำลังหมุนชิงช้ายาง สามเด็กผู้ชายขุดบางอย่างเคร่งเครียดแถวรั้ว และใต้ต้นโอ๊ก เด็กผู้ชายคนนึงนั่งอยู่คนเดียวบนชิงช้าคู่ทางซ้าย ปล่อยเท้าลากดินไปมาอย่างช้าๆ
2เนียเดินเข้าไปหา “ที่นั่งข้างนั้นมีใครนั่งไหม?” เธอถามพลางชี้ไปที่ชิงช้าว่าง เด็กผู้ชายส่ายหัว เขาชื่อเลโอ ขวดน้ำของเขาติดสติกเกอร์จรวดสีน้ำเงินเล็กๆ
3เนียนั่งลง ทั้งคู่แกว่งชิงช้าเบาๆ โดยไม่พูดอะไร โซ่ดังเอี๊ยดๆ ก้อนเมฆค่อยๆ ลอยผ่าน มันไม่ได้อึดอัดหรอก แค่นิ่งเงียบเท่านั้น
4“อยากเล่นอะไรไหม?” เนียถาม “ให้เธอเลือกก่อนก็ได้” เลโอคิดสักครู่ “ลาวา” เขาตอบ “พื้นทั้งหมดกลายเป็นลาวา”
5พวกเขาเล่นลาวานานพอควร เนียปีนบาร์ลิง เลโอโดดจากม้านั่งไปที่ชิงช้ายาง ไม่มีใครเหยียบพื้นเลยสักครั้ง
6คราวนี้ถึงตาเนียเลือก เธอเลือกเล่นรูปปั้น—ต้องวิ่ง แล้วมีคนตบมือ ให้หยุดเหมือนรูปปั้น เลโอเก่งมากในการหยุดนิ่ง เขายกขาข้างเดียวได้นานเกือบหนึ่งนาที
7ซักพักเลโอหยุดวิ่ง แล้วไปนั่งที่ปลายสไลเดอร์ เขาไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่มองไปที่ขวดน้ำของตัวเอง
8เนียไปนั่งขั้นบันไดข้างๆ เธอไม่ได้ถามว่าเลโอเป็นอะไร แค่ก้มดูรองเท้าของตัวเองเฉยๆ
9สักพัก เลโอพูดว่า “หมาผมตายเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว” “อ๋อ” เนียตอบ เธอไม่ได้พูดว่า เสียใจด้วย เหมือนผู้ใหญ่ที่มักพูดเมื่อไม่รู้จะปลอบยังไง แค่เงียบอยู่อย่างนั้นก่อน แล้วถามว่า “ชื่ออะไรเหรอ?” “บิสกิต” เลโอตอบ “ชื่อดีนะ” เนียบอก เลโอยิ้มเกือบออก
10ต่อมา เมื่อพวกเขากลับไปที่ชิงช้า เลโอกระตุกขาแรงๆ แล้วแกว่งสูง เนียก็กระตุกขาตาม และในช่วงหนึ่ง ทั้งสองแกว่งขึ้นและลงพร้อมกันอย่างพอดี
11แล้วเนียกระโดดจากชิงช้าเร็วไป จบลงที่กองเศษไม้ เลโอเลยคิดว่าเนียแข่งกับเขา เลโอก็กระโดดตาม เกมกลายเป็นอะไรแปลกๆ ทั้งคู่ยืนมองหน้ากัน ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น “หนูไม่ได้แข่งนะ” เนียบอก “แค่อยากดูว่ากระโดดได้ไกลแค่ไหน” “อ๋อ” เลโอตอบ “ฉันก็ด้วย จริงๆ”
12ทั้งคู่มองรอยเท้าในกองเศษไม้ แล้วก็สบตากัน ความเก้อเขินก็หายไปราวกับกระดาษปลิวตามลม
13เมื่อคุณยายเนียตะโกนเรียกจากม้านั่งข้างประตู เนียก็ลุกขึ้น ปัดเศษไม้ติดเข่าออก “หนูมาที่นี่วันเสาร์นะ” เธอบอก เลโอหยิบขวดน้ำลายจรวดของตัวเอง “เราก็เหมือนกัน” เขาตอบ
14เนียเดินข้ามสนามเด็กเล่นกลับ ชิงช้ายางว่างเปล่าแล้ว เด็กผู้ชายทั้งสามเลิกขุด เงาเริ่มยาวและอากาศเย็นลง เนียไม่หันหลังกลับ แต่ในใจเธอคิดถึงเกมที่จะเลือกเล่นในวันเสาร์หน้าแล้ว
