1ฝนตกลงมาเป็นเส้นตรงบาง ๆ ตีลงบนพื้นถนนเหมือนนิ้วมือเล็ก ๆ ร้อยนิ้ว ธีโอเดินลงจากระเบียงหน้าบ้านเลขที่สี่ พร้อมร่มสีแดงคันเล็กกางอยู่เหนือศีรษะ แค่เพียงพอบังหัวไหล่ให้แห้ง ความกว้างไม่เกินนี้อีกเลย
2ที่หัวมุมถนน คุณปาปาโดปูลอสยืนกดหนังสือพิมพ์แนบผมไว้ ถุงของเธอหนักและชุ่มฝน ธีโอเดินเบียดเข้าไปใกล้ แล้วเอียงร่มให้ขอบแห้ง ๆ ของร่มอยู่เหนือผมหงอกเงินของเธอ เธอหัวเราะออกมาเบา ๆ ด้วยความแปลกใจ ก่อนจะเอาหนังสือพิมพ์สอดไว้ใต้แขน
3"ช่วยถือถุงพวกนี้สักครู่ได้ไหมจ๊ะ" เธอถาม แล้วยื่นถุงสองใบให้ธีโอขณะควานหากุญแจในกระเป๋าเสื้อโค้ท ธีโอรับไว้ ถุงไม่ตก แขนเสื้อของเขาเปียกนิดหน่อย แต่นั่นไม่ใช่เรื่องใหญ่
4เดินต่อมาอีกหน่อย ใต้ต้นโอ๊กที่ยื่นผ่านฟุตบาท เด็กชายชื่อดารีอัสยืนติดอยู่ฝั่งหนึ่งของแอ่งน้ำใสกว้าง มันขวางเต็มทางม้าจากฟุตบาทถึงขอบถนน ทั้งมืดและลึก ธีโอเดินอ้อมแอ่งนั้นอย่างระวัง ลากถุงติดมือไปด้วย "อย่าเดินตรงข้ามแอ่งนะ" ธีโอหันไปบอกดารีอัส "ไปทางเสาไฟดีกว่า ตรงนั้นน้ำตื้น"
5ดารีอัสกระโดดเลียบขอบแอ่งแล้วลงบนฟุตบาทแห้งอย่างปลอดภัย ยิ้มกว้าง สะบัดหยดฝนออกจากเสื้อคลุม แล้ววิ่งต่อไป
6ตอนนี้คุณปาปาโดปูลอสเดินถึงประตูบ้านเลขที่สิบเอ็ด เธอรับถุงคืน แล้วยื่นถุงกระดาษใบเล็กอบอุ่นส่งให้ธีโอ — กลิ่นหอมของอบเชยลอยมา "ของขวัญสำหรับเดินไปกับฉันนะ" เธอพูดขึ้น
7ธีโอกอดถุงไว้นะเสื้อ แจ็คเก็ตแล้วเดินต่อ ที่ตู้ไปรษณีย์สีแดง ดารีอัสกำลังถือประตูร้านดอกไม้เปิดไว้ให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่เข็นรถเข็นเด็ก เธอจับสายตากับธีโอแล้วยกมือทัก แบบคนที่สื่อว่า ฉันเห็นสิ่งที่เธอทำเมื่อกี้นะ
8ฝนจางกลายเป็นละอองบาง
9ธีโอหุบร่มก่อนถึงประตูรั้วบ้าน สะบัดร่มเบา ๆ ให้หยดน้ำพุ่งเป็นสายรุ้งข้ามแนวไม้พุ่ม รองเท้าของเขาเปียกเล็กน้อย กางเกงข้างหนึ่งเปื้อนโคลน แต่ถุงขนมอบเชยยังอุ่นอยู่ตรงอก
10ปลายถนน มีใครบางคนกางร่มสีเหลืองสด และสองคนกำลังเดินใต้ร่มด้วยกันแล้ว
