1ไมโล แรคคูนหางลาย ใบหน้าดูเหมือนใส่หน้ากาก กับท้องที่ร้องจ๊อก ๆ เวลาเขาหิว แต่บางครั้งก็มีบางอย่างในท้องเขาสั่นคลอน ต่างจากเสียงท้องร้อง มันไม่มีชื่อ มันรู้สึกเหมือนอากาศ เช้าวันหนึ่ง ไมโลกระโดดออกจากโพรงเข้าป่าอาบแสงทอง วันนี้เป็นวันที่จะไปปิกนิกริมแม่น้ำเท่านั้น! อุ้งเท้าของเขาตีพื้นมอสแน่น ๆ หน้าตัวเองรู้สึกฟูฟ่องและอบอุ่น เหมือนดวงอาทิตย์ส่องอยู่ข้างในอก
2"สดใส!" เขาประกาศกับใครก็ไม่รู้ เพราะมันรู้สึกแบบนั้นจริง ๆ — กว้าง สว่าง และเปล่งประกาย
3แต่แล้วไมโลก็เห็นว่าทางไปแม่น้ำเปลี่ยนไป โอ๊กต้นเก่าโค่นขวางทางไว้ และเขาไม่รู้จะไปทางไหนดี ท้องของเขาตึงขึ้น ความรู้สึกสีเทานุ่ม ๆ คลืบคลานมา เหมือนเมฆครึ้มคลุมเช้า
4"เมฆหม่น" ไมโลพูดเบา ๆ แล้วเดินไปหาย่าบเรทกา ที่ถือตะกร้าปิกนิกอยู่ "หนูรู้สึกเมฆหม่นในใจ" ไมโลบอก ย่าบเรทกาวางตะกร้าแล้วเอาจมูกขนอ่อนสีเทาแตะเบา ๆ ที่จมูกเขา "เมฆก็โอเคนะ" เธอกล่าว "เมฆไม่ได้อยู่ค้างฟ้าตลอดหรอก"
5พวกเขาช่วยกันหาทางใหม่ไปด้วยกัน
6แต่เมื่อพี่ลูกพี่ลูกน้อง พิพ มาถึงแล้วสะดุดกองหินริมน้ำที่ไมโลก่อไว้ — ตึง ตุ้บ โครม น้ำกระเซ็น หินกระจาย — เมฆในใจไมโลก็เปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม ลั่นดัง และเต็มไปด้วยสายฟ้า
7"พายุ!" ไมโลคำราม หางชี้ฟูราวกับฟ้าร้อง เขาไม่ได้กัด ไม่ได้ข่วน แต่เขากระทืบอุ้งเท้าทั้งสี่แรง ๆ ลงบนตลิ่งโคลน ความรู้สึกนั้นฟ้าผ่าดังอยู่ในอก เหมือนพายุฟ้าคะนองจริง ๆ ใหญ่ ดัง และมากเกินไป
8ย่าบเรทกาเข้ามาใกล้ "พายุนี้ต้องได้หายใจนะ" เธอกล่าว ไมโลหายใจเข้าทางจมูกอย่างช้า ๆ เหมือนสายน้ำไหล แล้วค่อย ๆ เป่าลมหายใจออกทางปาก หนึ่งที สองที สามที เสียงฟ้าร้องในใจก็ค่อย ๆ ห่างออกไป
9ต่อมา เมื่อพิพตามหาหินแล้วช่วยกันก่อขึ้นใหม่ ความรู้สึกอีกอย่างก็ลอยเข้ามาแทนที่ เงียบและหนักอึ้งเหมือนฝนที่ตกเบา ๆ แต่ไม่ยอมหยุด
10ไมโลขดตัวอยู่ริมผ้าห่ม เอาคางวางบนอุ้งเท้า "ฝนตก" เขาพึมพำ เขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไม บางทีความรู้สึกเหมือนฝนตกก็โผล่มาเองแบบนั้น
11ย่าบเรทกานั่งข้าง ๆ ไม่พูดอะไรในตอนแรก แค่อยู่ตรงนั้น อบอุ่นและเงียบสงบ จากนั้นค่อยบอก "ฝนทำให้สิ่งต่าง ๆ โตขึ้นนะ" ไมโลไม่ได้ตอบอะไร เขาแค่เอนหน้าตัวเองอิงข้างตัวนุ่ม ๆ ของย่า แล้วรออยู่ตรงนั้น เหมือนเวลาที่เมฆหนัก ๆ ปกคลุมฟ้า — รอด้วยความเชื่อว่าสุดท้ายท้องฟ้าจะเปิด ช้า ๆ — เหมือนอย่างที่อากาศเปลี่ยนได้เสมอ — มันก็เปลี่ยน
12น้ำในแม่น้ำเปล่งประกาย พิพเรียกจากริมน้ำ และความรู้สึกสดใส เล็ก ๆ อบอุ่น ก็เริ่มกลับมาเปล่งแสงในอกไมโลอีกครั้ง เขาลุกขึ้นยืนจ้ำอุ้งเท้าสี่ข้างวิ่งไปหาน้ำ หางลายโบกสะบัดเหมือนธง สภาพอากาศในใจก็เปลี่ยนอีกครั้ง
