Işığın Bekçisi

Sayfa 1

Every evening, when the sun melted into the sea, a small gray kitten climbed the spiral stairs of the old lighthouse alone.

Her name was Caspian, and she had lived there since she was small enough to fit inside a fisherman's boot.

Nobody had put her there.

She had simply arrived, the way strays sometimes do, and decided to stay.

Her akşam, güneş denizin içinde erirken, küçük gri bir yavru kedi eski deniz fenerinin döner merdivenlerini tek başına çıkardı.

Adı Caspian'dı ve bir balıkçının çizmesinin içine sığacak kadar küçük olduğundan beri orada yaşıyordu.

Onu oraya kimse bırakmamıştı.

O sadece gelmişti; sokak hayvanlarının bazen yaptığı gibi, sonra da kalmaya karar vermişti.

Sayfa 2

Caspian took her job seriously. She patrolled each window ledge, her tail held high like a flag. She watched the beam sweep across the dark water. She hissed at seagulls who landed on the railing without permission. This was her lighthouse. Nobody else's.

Every morning, the fishing boats chugged out of the harbor below — wide wooden hulls painted red and blue and sun-bleached yellow.

Caspian işini ciddiye alırdı. Her pencere pervazında devriye gezer, kuyruğunu bayrak gibi dik tutardı. Işığın karanlık suyun üzerinde dolaşmasını izlerdi. Korkuluğa izinsiz konan martılara tıslardı. Bu onun deniz feneriydi. Başka kimsenin değil.

Her sabah aşağıdaki limandan balıkçı tekneleri homurdanarak açılırdı — gövdeleri kırmızı, mavi ve güneşte solmuş sarıya boyanmış geniş ahşap tekneler.

Sayfa 3

They returned each evening with their nets heavy and dripping.

Caspian watched them from the highest window, but she never went down to the dock.

The dock was loud and smelled of strangers, and strangers made her fur stand on end.

One stormy Thursday, a fishing boat called the *Cormorant* came back wrong.

It limped through the waves with a broken mast, leaning to one side like a tired old dog.

Her akşam ağları ağır ve damlalar saçar hâlde dönerlerdi.

Caspian onları en yüksek pencereden izlerdi ama hiç iskeleye inmezdi.

İskele gürültülüydü ve yabancı kokuyordu; yabancılar da tüylerini diken diken ederdi.

Fırtınalı bir perşembe günü, *Karabatak* adlı bir balıkçı teknesi ters giden bir hâlde geri döndü.

Kırık direğiyle dalgaların arasından aksayarak ilerliyor, yorgun yaşlı bir köpek gibi bir yana yatıyordu.

Sayfa 4

Its engine sputtered and coughed.

The lighthouse beam swept past it once, twice — and Caspian saw the man on deck waving both arms at the light.

She stared. The boat was drifting toward the rocks.

Caspian had never raced down those stairs so fast.

Motoru tekliyor, öksürür gibi ses çıkarıyordu.

Deniz fenerinin ışığı teknenin üzerinden bir kez, iki kez geçti — Caspian da güvertedeki adamın ışığa doğru iki kolunu birden salladığını gördü.

Bakakaldı. Tekne kayalıklara doğru sürükleniyordu.

Caspian o merdivenlerden daha önce hiç bu kadar hızlı inmemişti.

Sayfa 5

She burst out the iron door at the bottom and scrambled across the wet stones to the signal box — a rusted red lever she had seen the old lighthouse keeper pull, years ago, before he left.

She hooked both paws around it and pulled with every bit of her small, bony weight.

En alttaki demir kapıdan fırladı ve ıslak taşların üzerinden işaret kutusuna doğru koştu — yıllar önce, ayrılmadan önce yaşlı deniz feneri bekçisinin çektiğini gördüğü paslı kırmızı bir kola.

İki patisiyle kolu kavradı ve küçücük, kemikli bedeninin tüm ağırlığıyla çekti.

Sayfa 6

The fog horn bellowed across the water. WHOOOOM. Then again. WHOOOOM. The harbor rescue boat fired its engine and shot out into the rain.

The *Cormorant* was saved.

The next morning, the fisherman from the *Cormorant* climbed the lighthouse path.

His name was Darro, and he was tall and sunburned, with rope-calloused hands.

He sat down on the stone step without a word and placed a piece of smoked fish beside him.

Sis düdüğü suyun üzerinde gürledi. VUUUUU. Sonra bir kez daha. VUUUUU. Limanın kurtarma teknesi motorunu çalıştırıp yağmurun içine doğru fırladı.

*Karabatak* kurtuldu.

Ertesi sabah, *Karabatak*ın balıkçısı deniz fenerine giden patikadan çıktı.

Adı Darro'ydu; uzun boylu, güneşten yanmış, elleri halat nasırlarıyla kaplı bir adamdı.

Tek kelime etmeden taş basamağa oturdu ve yanına bir parça tütsülenmiş balık bıraktı.

Sayfa 7

Then he waited.

Caspian watched from the doorway for a long time. She looked at the fish. She looked at Darro. She looked at the fish again.

She padded forward and ate the fish in four precise bites.

Darro did not try to pet her. He only said, "Same time tomorrow?" Then he stood up and walked back down to the harbor.

He came back the next day, and the day after that.

Sonra bekledi.

Caspian kapı aralığından onu uzun süre izledi. Balığa baktı. Darro'ya baktı. Yeniden balığa baktı.

İleri sokuldu ve balığı tam dört özenli lokmada yedi.

Darro onu sevmeye çalışmadı. Yalnızca, “Yarın aynı saatte mi?” dedi. Sonra ayağa kalkıp limana doğru geri yürüdü.

Ertesi gün, bir sonraki gün ve ondan sonraki gün de geldi.

Sayfa 8

Sometimes he brought fish.

Sometimes he just sat.

Slowly — the way trust always moves — Caspian edged closer, then closer, until one morning she sat right beside his boot and let his rough hand rest on her back for exactly four seconds before she stepped away.

The other fishermen noticed.

Bazen balık getirirdi.

Bazen sadece otururdu.

Yavaş yavaş — güvenin her zaman ilerlediği gibi — Caspian biraz daha, sonra biraz daha yaklaştı; ta ki bir sabah tam çizmesinin yanına oturana ve uzaklaşmadan önce onun sert elinin sırtında tam dört saniye durmasına izin verene kadar.

Diğer balıkçılar bunu fark etti.

Sayfa 9

They began stopping at the bottom of the path, leaving small offerings on the flat rock there: a silver sardine, a scrap of dried squid, a cork for batting around.

Caspian inspected each gift with great seriousness, as if checking it for proper quality.

Patikanın dibinde durup düz kayanın üzerine küçük armağanlar bırakmaya başladılar: gümüş renkli bir sardalya, bir parça kurutulmuş kalamar, yuvarlayıp oynayabileceği bir mantar tıpa.

Caspian her hediyeyi, sanki uygun kalitede olup olmadığını kontrol ediyormuş gibi büyük bir ciddiyetle inceliyordu.

Sayfa 10

One afternoon a child from the harbor — Darro's daughter, a girl called Wren, with tangled hair and paint-stained fingers — ran up the path and sat cross-legged in front of Caspian, nose to nose.

"She's not fierce," Wren said, surprised.

"She is, actually," said Darro from behind her. "She just decided we're worth guarding now."

Caspian flicked one ear.

Bir öğleden sonra limandan bir çocuk — Darro'nun kızı, saçı karışmış, parmakları boyaya bulanmış Wren adlı bir kız — patikadan koşarak çıktı ve Caspian'ın karşısına bağdaş kurup burun buruna oturdu.

“Vahşi değilmiş,” dedi Wren, şaşkınlıkla.

“Aslında öyle,” dedi Darro onun arkasından. “Sadece artık bizi korumaya değer buldu.”

Caspian bir kulağını oynattı.

Sayfa 11

She turned and climbed back up her spiral stairs to the lantern room, where the beam was already beginning its long, slow circle across the evening water.

Below, the red and blue and yellow boats rocked gently in the harbor.

Their lights blinked on, one by one, like small answers to her own great light.

Döndü ve deniz fenerinin odasına çıkan döner merdivenleri tırmandı. Işık, akşam suyunun üzerinde uzun ve yavaş turuna çoktan başlamıştı.

Aşağıda, kırmızı, mavi ve sarı tekneler limanda hafifçe sallanıyordu.

Işıkları, büyük ışığına verilmiş küçük cevaplar gibi, birer birer yanıyordu.

Sayfa 12

She settled onto the window ledge and curled her tail around her paws. She watched all of them — every boat, every bobbing lamp — with her usual green-eyed seriousness.

Her lighthouse. Her harbor. Her boats.

Pencere pervazına yerleşti ve kuyruğunu patilerinin etrafına doladı. Her zamanki yeşil gözlü ciddiyetiyle hepsini — her tekneyi, sallanan her lambayı — izledi.

Onun deniz feneri. Onun limanı. Onun tekneleri.