1Juniper, geniş pencere pervazına oturdu ve gökyüzünün turuncuya dönmesini izledi. Işık yavaşça, yavaşça — ılık bal gibi çatılardan aşağı süzülüyordu.
2Bir serçe uçarak geçti. Juniper uzun ve yavaş bir göz kırptı. Serçe yuvasına döndü. İyi geceler, serçe.
3Bir baca son minicik dumanını üfledi. Juniper burnunu kaldırıp isli ve yumuşak havayı kokladı. Duman kıvrılıp uzaklaştı. İyi geceler, baca.
4Sokağın karşısındaki büyük meşe ağacı hışırdamayı bıraktı. Yaprakları hareketsiz ve karanlık oldu. Juniper nazikçe bir kez kuyruğunu salladı. İyi geceler, ağaç.
5Sonra — işte! Mavi gökyüzünde küçücük gümüş bir nokta belirdi. İlk yıldız. Juniper burnunu soğuk cama dayadı ve buğulu küçük bir daire çizdi. İyi geceler, yıldız.
6Ay, çatılarında üzerinde geniş ve solgun yükseldi. Pencere pervazını gümüşle doldurdu. Juniper gözlerini yarı kapadı, sonra tamamen kapadı, sonra tekrar yarı açtı. İyi geceler, ay.
7Pencerenin son ışığı soldu, soldu, soldu — ve kayboldu.
8Juniper, pervazdan aşağı indi; dört yumuşacık patisiyle tahtalarda — pat, pat, pat, pat.
9Bir kez döndü. Sonra bir kez daha döndü.
10Dünya uykuya dalınca kedilerin aldığı o küçük, yuvarlak şekle büründü ve burnunu kuyruğunun altına soktu.
