สร้างนิทานสำหรับเด็กเกี่ยวกับอารมณ์

อย่าให้ผู้ใหญ่เข้ามายุ่งในตอนจบ แค่แสดงให้อารมณ์เกิดขึ้น แสดงผลกับร่างกายของตัวละคร แล้วให้อารมณ์เปลี่ยนไปเพราะบางสิ่งในเรื่อง—เพื่อนเรียก แสงเปลี่ยน หรือเวลาเดินไป ถ้านิทานสอนให้เด็กหายใจลึก ๆ มันจะกลายเป็นแบบฝึกหัดทันทีไม่ใช่เรื่องเล่า

โกรธ อิจฉา กังวล เศร้า อาย คิดถึงใคร หรืออารมณ์ผสมที่เด็กยังไม่มีชื่อ—โกรธแต่รู้สึกผิด ดีใจแต่กลัว ถ้าครอบครัวกำลังเผชิญปัญหาใหญ่ แจ้งไว้ในคำอธิบาย จะได้เลือกจังหวะการเล่าเรื่องให้เหมาะสม

ได้ และการเฉพาะย่อมดีกว่าภาพกว้าง เช่น น้องใหม่ ย้ายบ้าน เพื่อนพูดบางอย่างที่โรงเรียน บอกรายละเอียดได้เลย เรื่องจะเล่าตามสถานการณ์นั้น ทั้งชื่อ อายุ และลักษณะครอบครัวคุณกำหนดได้

ไม่จำเป็น สัตว์ช่วยให้เด็กบางคนห่างจากอารมณ์ที่ใกล้ตัวเกินไป ตัวอย่างใช้แรคคูน แต่ถ้าเด็กอยากเห็นตัวละครเป็นเด็ก ซึ่งหน้าตาเหมือนตัวเอง ก็แจ้งมาได้

ได้ ตัวอย่างข้างล่างนี้เปิดให้ดูทั้งสิบสามหน้าใน Milo and the Weather Inside รวมทั้งหมายเหตุสำหรับผู้ดูแลและคำถามพูดคุยหลังอ่าน ไม่มีซ่อน

ไม่ซ้ำ มีเพียงวิธีการที่เหมือนกัน—เลือกอารมณ์หนึ่ง ภาพเปรียบเทียบหนึ่ง การเปลี่ยนแปลงหนึ่ง—แต่ตัวละครป่า หรือข้อความจะไม่ซ้ำ เปลี่ยนอารมณ์ เปลี่ยนภาพก็ได้หนังสือใหม่