1คุณยายโจนำเศษผ้ากองโตมากระจายเต็มโต๊ะในครัว มีทั้งผ้ารูปสี่เหลี่ยมและสามเหลี่ยม ผ้าลายทางและลายจุด บางชิ้นนุ่มเบาจนแทบไม่รู้สึก บางชิ้นแข็งคล้ายถุงกระดาษ “ทุกชิ้นนี้นะ” คุณยายโจกล่าว “ต่างก็มาจากที่ที่เรารักทั้งนั้นเลย”
2อามาร่าหยิบผ้าลายหมากรุกสีน้ำเงินขาวขึ้นมาดมเบา ๆ มีกลิ่นหอมอุ่นปนน้ำเครื่องเทศ “ผืนนั้นมาจากผ้ากันเปื้อนตัวเก่าของลุงเดสมอนด์” คุณยายโจเอ่ย “เขาชอบทำข้าวโจลอฟทุกวันอาทิตย์ เสียงหม้อเดือดได้ยินตั้งแต่หน้าบ้านเลยนะ” อามาร่าวางผ้าลงด้วยความระมัดระวัง เหมือนมันยังอุ่นอยู่
3ชิ้นต่อไปเป็นผ้าลูกฟูกสีเหลือง นุ่ม ลื่น และมุมหนึ่งเริ่มบางลงด้วยเวลา คุณยายโจลูบด้วยนิ้วหัวแม่มือ “อันนี้ป้าปรียาส่งมาให้ มันคือผ้าคลุมหมอนบนเก้าอี้อ่านหนังสือของป้า — ตรงที่ป้าอุ้มหนูนั่งตักและอ่านหนังสือให้ฟัง สามเล่ม สี่เล่ม ห้าเล่ม เพราะหนูขอว่าอีกเล่มได้ไหมไงล่ะ” อามาร่าหัวเราะ ตอนนี้ก็ยังพูดแบบนั้นอยู่
4มีเศษผ้าขนแกะสีเขียวเข้มที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของผ้าพันคอ “ปะป๊าเควคุใส่ผืนนี้ขึ้นเรือข้ามฟากวันแรกที่พาแม่หนูกลับมาที่บ้านเลย เขาบอกว่าวันนั้นลมทะเลแรงมาก” คุณยายโจพูด อามาร่าเอาผ้าพันที่แก้ม แม้จะสาก ๆ แต่ก็ไม่เป็นไรเลย
5ผ้ารูปสามเหลี่ยมเล็ก ๆ สีแดง มีลายโน้ตดนตรีขาวจิ๋ว ๆ อยู่ คุณยายโจชูขึ้นส่องแสงหน้าต่าง “ผืนนี้เอามาจากผ้าม่านในห้องพักญาติไลลา — ห้องที่อยู่เหนือโรงเรียนดนตรี ทุกค่ำจะได้ยินเสียงไล่เสียงโน้ตลอยขึ้นมาตามพื้นไม้เลย ไลลาบอกว่าเหมือนอยู่ในโลกของเพลงตลอดเวลา”
6อามาร่าเริ่มจัดเรียงผ้าบนโต๊ะ ขยับไปมาเหมือนต่อจิ๊กซอว์ที่คำตอบถูกมีได้หลายแบบ ผ้าลินินสีงาช้างมาจากผ้าปูโต๊ะที่คุณยายโจหัดปั้นบะหมี่ครั้งแรก ผ้าฟลีซเทาอ่อนเป็นของชุดนอนที่อามาร่าใส่เวลานอนบ้านคุณพ่อ ในวันที่คุณพ่อจัดมุมโซฟาให้อบอุ่นเป็นรังนกตอนที่ห้องเดิมยังไม่เสร็จ ยังมีผ้าฝ้ายสีส้มจากหมวกกันแดดที่ปลิวหายไปสองครั้งตอนเดินทางไปเยี่ยมญาติไกลทางตะวันตก ตามไปจับมาได้ทั้งสองครั้ง พร้อมหัวเราะกันสนุกสนาน แต่ละชิ้นต่างก็เล็ก และไม่เหมือนกันเลย
7“คุณยายโจคะ ผ้าพวกนี้ต่างกันหมดเลย จะเข้ากันได้เหรอคะ?” คุณยายโจสอดด้ายใส่เข็ม แล้วยิ้มให้นั่งลงข้าง ๆ “เดี๋ยวเรามาดูกันนะ”
8พวกเธอเริ่มเย็บอย่างช้า ๆ มือของคุณยายโจคอยช่วยให้อามาร่าก่อน แล้วจึงปล่อยให้ทำเอง ผ้าลายหมากรุกน้ำเงินขาววางติดกับผ้าลูกฟูกสีเหลือง ผ้าขนแกะเขียวแนบอยู่ข้างผ้าม่านสามเหลี่ยมสีแดง ผ้าฟลีซเทาอยู่ติดกับผ้าฝ้ายหมวกกันแดดสีส้ม และผ้าลินินสีงาช้างก็ประสานทุกชิ้นไว้อย่างมั่นคงตรงกลาง
9เมื่ออามาร่ายกชิ้นผ้าที่เย็บเสร็จขึ้นดู — นี่เป็นเพียงชิ้นแรกจากอีกหลายชิ้นที่จะเย็บรวมกันทีละชิ้น — เธอมองเห็นครัวของลุงเดสมอนด์และเก้าอี้อ่านหนังสือของป้าปรียาในสายตาเดียวกัน เธอมองเห็นทั้งเรือข้ามฟาก กับเสียงเพลงลอยผ่านพื้นไม้ กับรังนกบนโซฟา และหมวกที่ต้องไล่จับพร้อมเสียงหัวเราะ ทุกความทรงจำมารวมกันโดยไม่ต้องเลือกระหว่างสิ่งใด “มันใหญ่จังค่ะ” เธอพูดเบา ๆ ทั้งที่ผืนผ้ายังขนาดพอ ๆ กับปลอกหมอนเท่านั้น
10“มันจะค่อย ๆ โตขึ้นอีก” คุณยายโจตอบ นอกหน้าต่าง แสงแดดยามบ่ายเย็นสาดทองเข้ามา ตามถนนมีเสียงประตูเปิดปัง และเสียงใครบางคนเรียกชื่อใครสักคน ดังขึ้นมาแวบหนึ่ง คล้ายกับบรรยากาศของทุกบ้านพร้อมกัน
