1ห้องนอนของเลน่ากลายเป็นความมืดในพริบตา ไฟโคมปิดลง แสงไฟจากทางเดินลอดใต้ประตูมาเพียงบางเบา และทุกอย่างก็ดูเปลี่ยนไปทันที เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาถึงคางแล้วรออยู่เงียบ ๆ
2แล้ว...ตรงนั้นเอง แสงสีเงินบาง ๆ เล็ดลอดผ่านม่านออกมา ลำแสงจันทร์เส้นเงียบ ๆ จาง ๆ พาดผ่านพื้นเหมือนริบบิ้นที่มีใครลืมทิ้งไว้
3เลน่าค่อย ๆ แหย่เท้าออกมาจากผ้าห่มข้างหนึ่ง แล้ววางเท้าลงตรงกลางของแสงจันทร์นั้น มันเย็นและจับต้องได้จริง
4เธอมองตามลำแสงจันทร์ไปจนถึงเก้าไม้อยู่ข้างโต๊ะ เก้าอี้ตัวที่เธอมักพาดเสื้อกันหนาวไว้ เสื้อนั้นทำให้เกิดเงาก้อนใหญ่บนผนัง ดูสูงและแปลกคล้ายร่างคนก้มตัว
5เลน่ามองเสื้อกันหนาว มองเงา แล้วมองกลับไปที่เสื้อ อีกแค่เสื้อเอง เงาก็แค่เงา แค่นั้นเอง
6ลำแสงจันทร์พาดไปที่ชั้นวางของ ลูบไปตามสันหนังสือ ลูกโลกหิมะจิ๋ว และเต่าดินเผาใบเล็ก ๆ ที่เธอเคยทาสีเอง เธอมองหูเต่าที่ถลอก กับคราบสีเขียวบนตัวเต่า ก็ยังเป็นเต่าตัวเดิมอยู่ดี
7มีเงาใหญ่วาดยาวอยู่ตรงบานประตูตู้เสื้อผ้า แผ่กว้างและมืดสนิท หัวใจเลน่ากระตุกเล็กน้อย แต่ประตูตู้ถูกเปิดทิ้งไว้เพราะเธอเลือกชุดนอนเองเมื่อกี้นี้เอง เธอจำได้ว่าเป็นคนเปิด มันเป็นเงาของประตู ประตูก็เป็นของห้องเธอเอง
8เลน่าหายใจเข้าช้า ๆ ลึกไปถึงหน้าท้องใต้ผ้าห่ม แล้วค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก ห้องก็ไม่เปลี่ยนแปลงอะไร ยังคงมืดเหมือนเดิม แต่ลำแสงจันทร์ยังอยู่ที่เดิม คงเส้นคงวาทาบขอบสีเงินลงบนผนัง
9นอกหน้าต่าง พระจันทร์ก็ยังลอยอยู่ นิ่งงันดังเช่นคืนฟ้าใสดวงอื่น ๆ ไม่ได้ทำอะไรนอกจากส่องแสงไว้เหนือโลก พระจันทร์ไม่ได้สังเกตเลน่า แต่แค่แสงจันทร์เส้นนั้นก็พอสำหรับเธอแล้ว—เสื้อกันหนาว เต่า ประตู รูปทรงมืดที่คุ้นตาเหล่านั้น
10เธอขดขาทั้งสองกลับมาใต้ผ้าห่ม ลำแสงจันทร์ยังพาดนิ่งอยู่บนพื้น เลน่าหลับตาลง
