นิทานดาเนียลในถ้ำสิงโตสำหรับเด็ก

1ทุกเย็น เมื่อแสงอาทิตย์ละลายเป็นสีส้มอบอุ่นและหลังคาวังเรืองแสงระยับ ดาเนียลก็คุกเข่าลงที่ริมหน้าต่าง ประสานมือ และสวดภาวนา เขาทำเช่นนี้มาตลอดชีวิต และไม่มีอะไร — แม้แต่กฎหมายใหม่ที่ไม่ยุติธรรม — จะทำให้เขาหยุดได้

2บรรดาเจ้าหน้าที่ของกษัตริย์ซุบซิบและวางแผนกันอยู่เงียบ ๆ พวกเขาร่างกฎหมายห้ามมิให้ผู้ใดในแผ่นดินนี้สวดภาวนาต่อผู้ใดนอกจากกษัตริย์เป็นเวลาสามสิบวัน พวกเขารู้ดีว่าดาเนียลจะไม่ยอมทำตาม และเขาก็ไม่ยอม เขายังคงคุกเข่าลงเหมือนเดิมและสวดภาวนาเบา ๆ สู่ท้องฟ้าที่เปิดกว้าง

3เย็นวันนั้น ดาเนียลถูกนำตัวไปยังถ้ำสิงโต ปากถ้ำเป็นช่องกว้างมืดทะมึนบนไหล่เขาหิน ทหารกลิ้งก้อนหินใหญ่ปิดปากถ้ำ และความมืดก็กลืนดาเนียลเข้าไปทั้งคน

4ภายในถ้ำอากาศเย็นสบาย มีกลิ่นดินแห้งและขนสัตว์อบอุ่นคลุ้ง สายตาของดาเนียลค่อย ๆ มองเห็นเงาในความมืด

5สิงโตตัวหนึ่ง บ่าใหญ่โตมีแผงคอสีน้ำตาลทองนุ่มฟู แหงนมองดาเนียลด้วยดวงตาสีอำพัน นิ่งสงบชั่วขณะหนึ่ง

6ดาเนียลไม่วิ่งหนี เขาประสานมือแล้วสวดภาวนาเบา ๆ และสม่ำเสมอ เหมือนสายน้ำที่ไหลไม่หยุดแม้ในยามมืด

7ดาเนียลค่อย ๆ นั่งลงท่ามกลางสิงโตเหล่านั้น แผงคอของสิงโตตัวใหญ่อบอุ่นแนบชิดเสื้อคลุมของเขา

8เหนือศีรษะขึ้นไป ผ่านรอยแตกในก้อนหิน มีดาวดวงหนึ่งส่องแสงอยู่ ดาเนียลมองมันอยู่จนกระทั่งสองตาของเขาเริ่มหนักอึ้ง

9เมื่อแสงเทาอ่อนแห่งรุ่งเช้าแผ่คืบคลานเข้ามาในถ้ำ สิงโตตัวใหญ่ยกหัวขึ้น แล้วดาเนียลก็ได้ยิน เสียงหนึ่งดังมาจากด้านนอก สั่นเครือแต่เปี่ยมด้วยความหวัง เรียกชื่อของเขา ก้อนหินใหญ่ครืนคลิ้งกลิ้งออกไป อากาศเช้าเย็นสดชื่นพัดเข้ามา และแสงทองยาวพาดเป็นแนวทอดข้ามพื้นถ้ำ

10ดาเนียลลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ เสื้อคลุมของเขายังสะอาด มือของเขายังมั่นคง เขาเดินออกไปสู่แสงสว่าง และสิงโตตัวใหญ่มองดูเขาจากไปด้วยดวงตาสีอำพันที่สงบนิ่ง กะพริบตาครั้งหนึ่งเบา ๆ ขณะที่เช้าวันใหม่เปิดกว้างออกไปไม่สิ้นสุด