นิทานโยนาห์กับปลาใหญ่สำหรับเด็ก

1โยนาห์เป็นชายที่รักบ้านของตัวเองมาก เขาชอบกลิ่นขนมปังที่อบอวลในยามเช้า และเสียงนกร้องนอกหน้าต่าง แต่วันหนึ่ง มีสารมาถึงเขา — เหมือนความรู้สึกมั่นคงที่ลึกอยู่ในใจ ว่า จงไปที่นีนะเวห์ บอกผู้คนที่นั่นว่าเราเห็นพวกเขา นีนะเวห์อยู่ไกลมาก เต็มไปด้วยคนแปลกหน้าที่เขาไม่รู้จัก โยนาห์ไม่อยากไปเลย

2นักเดินเรือที่ท่าเรือไม่ถามเขาว่าจะไปไหน พวกเขารับเหรียญและชักใบเรือขึ้น โยนาห์ก้าวขึ้นเรือแล้วหาที่มุมเงียบ ๆ น้ำทะเลสงบและสีฟ้าใส เขาหลับตาลง

3แล้วท้องฟ้าก็เปลี่ยนไป เมฆมืดทบกันราวกับขนแกะสีดำ ลมเริ่มพัดไปมา คลื่นสูงขึ้นเหมือนกำแพง เรือเล็ก ๆ โคลงเคลงและร้องเอี๊ยด โยนาห์นั่งตัวตรง เขามองทะเลที่กระเพื่อม และรู้สึกได้ — ลึกในอก เหมือนที่รู้สึกได้ว่าบางอย่างเป็นความจริง — ว่าพายุนี้เกิดขึ้นเพราะเขา

4โยนาห์ค่อย ๆ จมลงใต้ผิวน้ำ น้ำเย็นสบายและมีสีเขียวมรกตเต็มไปด้วยแสง

5ปลาใหญ่อ้าปากกว้าง และโยนาห์ล่องลอยเข้าไปอย่างปลอดภัย ภายในนั้นอบอุ่นและเงียบสงบ เหมือนนอนพักอยู่ในความมืดระหว่างเสียงเต้นของหัวใจสองครั้ง

6โยนาห์อยู่ในท้องปลาใหญ่นั้นถึงสามวัน ในความสงบนิ่ง ที่ไม่มีอะไรให้มอง และไม่มีที่ไหนให้วิ่งหนี เขาเริ่มคิดทบทวนในที่สุด

7เขาอธิษฐาน — ไม่ใช่คำพูดสวยหรู แต่เป็นคำจริงใจ แบบที่รู้สึกเหมือนหายใจออกหลังกลั้นหายใจไว้นานเกินไป ข้าพเจ้าได้ยินแล้ว เขาพูดเบา ๆ และตอนนี้ข้าพเจ้าพร้อมแล้ว

8แล้วปลาใหญ่ก็ค่อย ๆ โน้มตัวลงอย่างนุ่มนวล โยนาห์กลิ้งออกมาบนทรายอุ่น กระพริบตาในแสงยามเช้า

9เขานอนอยู่ที่นั่นชั่วครู่ รู้สึกถึงพื้นดินที่มั่นคงใต้ตัว และแสงแดดบนใบหน้า

10โยนาห์ลุกขึ้นยืน ปัดทรายออกจากเสื้อคลุม จัดผ้าคลุมให้เรียบร้อย และมองไปทางทิศตะวันออก — ที่นีนะเวห์ ไกลมาก เต็มไปด้วยคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักเขา เขาหายใจเข้าลึก ๆ หนึ่งครั้ง แล้วเริ่มเดินไปข้างหน้า