Historia Dobrego Samarytanina dla dzieci

1Droga z Jerozolimy do Jerycha była długa i kamienista — wiła się w dół przez wzgórza pokryte bladozłotym pyłem.

2Pewnego ciepłego popołudnia szedł tą drogą wędrowiec imieniem Eli, jego sandały cichutko szurały po kamieniach.

3Nadszedł mężczyzna w pięknej szacie. Zobaczył Eliego siedzącego przy drodze. Spojrzał, zatrzymał się na chwilę — i poszedł dalej, przestępując na drugi skraj drogi bez jednego słowa.

4Potem pośpiesznie przeszedł drugi mężczyzna. Rzucił ukradkowe spojrzenie na Eliego, mocniej otulił się płaszczem i szedł dalej, jego sandały głośniej klepały o kamienie.

5Wtedy rozległy się spokojne kroki. Mężczyzna z Samarii — z krainy dalekiej od rodzinnych stron Eliego — wyłonił się zza zakrętu drogi. Miał na sobie kremową lnianą tunikę i płaszcz w barwie głębokiej wody, przepasany brązowym pasem. Gdy zobaczył Eliego, nie odwrócił wzroku. Zatrzymał się.

6„Przyjacielu" — powiedział Samarytanin, przykucając obok niego — „wyglądasz na bardzo zmęczonego. Czy mogę ci pomóc?"

7Następnie delikatnie wyjął z tobołka złożoną czystą chustę i ostrożnie owinął nią obolałe przedramię Eliego, starannie podwijając jej skraj palcami.

8Samarytanin pomógł Eliemu wstać i obaj mężczyźni szli razem, powoli, aż do gospody u podnóża wzgórza.

9Gdy nad zakurzoną drogą zaczęły pojawiać się gwiazdy, Eli spojrzał na życzliwego człowieka obok. „Wcale mnie nie znałeś" — powiedział cicho. „Dlaczego się zatrzymałeś?"

10Samarytanin uśmiechnął się, a jego łagodne brązowe oczy ciepło błyszczały w świetle lampy. „Bo" — odpowiedział po prostu — „zobaczyłem cię." Sąsiad to nie tylko ktoś, kto mieszka za ścianą. Sąsiadem jest każdy, dla kogo zdecydujemy się zatrzymać — każdy, kogo naprawdę widzimy.