1บรัมเบิลเป็นลูกหมีสีน้ำตาลหูเล็ก ๆ มีสี่เท้า และคืนนี้เขายังไม่ง่วงเลย ข้างนอกถ้ำ คืนนี้เงียบสงบและมืดเหมือนผ้าห่มนุ่ม ๆ ที่คลุมภูเขาไว้ บรัมเบิลเดินไปที่ปากถ้ำ สูดอากาศเย็นสดชื่น “เราจะนับสิ่งเงียบ ๆ กันดีกว่า” เขาพึมพำเบา ๆ กับตัวเอง หนึ่ง
2ลำธารยังคุยกับก้อนหิน — ชู่ ชู่ ชู่ — ไหลเอื่อยในความมืด บรัมเบิลตั้งใจฟังด้วยสองหู หนึ่งสิ่งเงียบ ๆ สอง
3ใบไม้ใบหนึ่งร่วงจากกิ่งไม้ ลอยลงมาเงียบเชียบจนไม่มีเสียง บรัมเบิลเฝ้ามองจนมันตกสู่พื้น สองสิ่งเงียบ ๆ สาม
4ต้นสนสูงไหวเบา ๆ สายลมผ่านใบเข็มดังวู่ว์ — แผ่วจนแทบไม่ได้ยิน สามสิ่งเงียบ ๆ สี่
5ผีเสื้อกลางคืนกางปีกบนเปลือกไม้เก่า ๆ ปีกฝุ่น ๆ ขยับโดยไร้เสียง สี่สิ่งเงียบ ๆ ห้า
6พระจันทร์เคลื่อนออกจากเมฆ ส่องแสงนวลลงบนพื้นตะไคร่น้ำ บรัมเบิลกระพริบตาใส่แสงจันทร์ ห้าสิ่งเงียบ ๆ หก
7กบตัวหนึ่งนั่งนิ่งข้างกอหญ้า ไม่กระโดด ไม่ร้อง แค่นั่งเงียบ ๆ หกสิ่งเงียบ ๆ เจ็ด
8บรัมเบิลเดินกลับเข้ามาในถ้ำ ใบไม้แห้งใต้เท้าเขาดังกรอบ ๆ เบา ๆ เจ็ดสิ่งเงียบ ๆ แปด
9หลังถ้ำ แม่ของเขานอนหลับอยู่ ท้องอุ่น ๆ ขยับขึ้นลงอย่างเงียบสงบ แปดสิ่งเงียบ ๆ เก้า บรัมเบิลขดตัวแนบชิดข้างแม่และรับรู้จังหวะหัวใจที่เต้นนิ่ง ๆ ใต้แก้มของเขา เก้าสิ่งเงียบ ๆ สิบ
10บรัมเบิลสูดลมหายใจเข้า — ช้า ๆ — แล้วผ่อนลมหายใจออก — ค่อย ๆ — จนรู้สึกว่าลมหายใจของตัวเองเงียบเหมือนปุยเมฆ สิบสิ่งเงียบ ๆ เปลือกตาของบรัมเบิลหนักขึ้น เท้าทั้งสี่นิ่งสนิท ลำธารยังคุยกับก้อนหินข้างนอก ผีเสื้อกลางคืนนั่งบนท่อนไม้ พระจันทร์ก็ยังคงส่องแสงเรื่อยไป
