แมวใต้เก้าอี้ม้านั่ง

หน้า 1

The rain came down in gray curtains, soaking the pavement and drumming on every rooftop in the street.

Maya pulled her jacket tight and ran, her sneakers splashing through puddles, her bag bouncing hard against her back.

She was almost at the corner when she saw it — a small shape beneath a wooden bench, pressed flat against the ground.

ฝนตกลงมาเป็นม่านสีเทา ชโลมทางเท้าจนเปียกชุ่ม และกระหน่ำลงบนหลังคาทุกหลังตลอดถนน

มายาดึงเสื้อแจ็กเก็ตให้กระชับแล้ววิ่งไป รองเท้าผ้าใบกระเซ็นน้ำจากแอ่งฝน ขณะที่กระเป๋าสะพายกระแทกหลังของเธอแรง ๆ

เธอเกือบจะถึงหัวมุมถนนอยู่แล้ว ตอนที่เห็นมัน — ร่างเล็ก ๆ ใต้เก้าอี้ม้านั่งไม้ นอนแนบติดอยู่กับพื้น

หน้า 2

It was a cat. Soaking wet, the color of storm clouds, with its ears pinned down and its whole body trembling. It watched Maya with wide amber eyes but didn't move, not even when a car rolled past and sent a wave of cold water skimming across the pavement.

Maya crouched down.

Rain soaked through the knees of her jeans.

มันคือแมวตัวหนึ่ง เปียกโชก สีเหมือนเมฆพายุ หูพับลู่ลง และทั้งตัวสั่นเทา มันมองมายาด้วยดวงตาสีอำพันเบิกกว้าง แต่ไม่ขยับเลย แม้แต่ตอนที่รถคันหนึ่งแล่นผ่าน ส่งคลื่นน้ำเย็นเฉียดไปตามทางเท้า

มายาย่อตัวลง

ฝนซึมผ่านหัวเข่ากางเกงยีนส์ของเธอ

หน้า 3

The cat blinked at her slowly, then looked away, as if pretending not to need anything at all.

Maya pulled her jacket off and draped it over her bag, making a kind of roof.

The cat's trembling slowed, just a little.

She knocked on the nearest door — number fourteen — but nobody answered.

She knocked on number sixteen.

An old man opened it, shook his head at the cat, and closed the door again.

แมวกะพริบตาให้เธอช้า ๆ แล้วหันหน้าหนี ราวกับแกล้งทำเป็นว่าไม่ได้ต้องการอะไรเลย

มายาถอดเสื้อแจ็กเก็ตออก แล้วคลุมไว้บนกระเป๋าของเธอ ทำเป็นหลังคาเล็ก ๆ

อาการสั่นของแมวช้าลงนิดหน่อย

เธอเคาะประตูบ้านที่ใกล้ที่สุด — บ้านเลขที่สิบสี่ — แต่ไม่มีใครตอบ

เธอเคาะบ้านเลขที่สิบหก

ชายชราคนหนึ่งเปิดประตูออกมา ส่ายหน้าให้แมว แล้วปิดประตูอีกครั้ง

หน้า 4

Maya stood on the step and looked back at the bench.

The cat was still there, watching her.

She walked back and sat beside the bench, right on the wet ground, and reached one hand underneath. The cat sniffed her fingers. Its nose was cold. Its fur was absolutely drenched. Very slowly, it pressed the top of its head against her palm.

มายายืนอยู่บนขั้นบันได แล้วหันกลับไปมองเก้าอี้ม้านั่ง

แมวยังอยู่ตรงนั้น มองเธออยู่

เธอเดินกลับไป นั่งข้างเก้าอี้ม้านั่งบนพื้นเปียก ๆ แล้วสอดมือข้างหนึ่งเข้าไปใต้เก้าอี้ แมวดมนิ้วของเธอ จมูกของมันเย็นเฉียบ ขนของมันเปียกโชกไปหมด ช้ามาก ๆ มันเอาส่วนบนของหัวมาถูลงบนฝ่ามือของเธอ

หน้า 5

Maya tucked the cat inside her jacket, holding it against her chest. It was heavier than it looked, and it dug its claws lightly into her sleeve, not enough to hurt, just enough to hold on. She started walking toward home again. The rain didn't slow down.

มายาอุ้มแมวไว้ในเสื้อแจ็กเก็ต กอดมันแนบอก มันหนักกว่าที่ดู และข่วนเล็บเบา ๆ ลงบนแขนเสื้อของเธอ ไม่แรงจนเจ็บ แค่แรงพอจะเกาะไว้ เธอเริ่มเดินกลับบ้านอีกครั้ง ฝนยังไม่เบาลงเลย

หน้า 6

Her mother opened the front door before Maya even reached the step. She took one look at her daughter — soaked through, shoes squelching, a pair of amber eyes glowing from inside the jacket — and put her hand over her mouth.

"His name is Kay," Maya said firmly, before her mother could say a single word.

แม่ของเธอเปิดประตูหน้าบ้านก่อนที่มายาจะเดินถึงขั้นบันไดเสียอีก เธอมองลูกสาวเพียงแวบเดียว — เปียกปอนไปทั้งตัว รองเท้าส่งเสียงแฉะ ๆ และดวงตาสีอำพันคู่หนึ่งส่องอยู่จากในเสื้อแจ็กเก็ต — แล้วเอามือปิดปาก

"มันชื่อเคย์" มายาพูดอย่างหนักแน่น ก่อนที่แม่จะทันได้พูดแม้แต่คำเดียว

หน้า 7

Kay looked up from inside the jacket. He sneezed. Then he tucked his nose under Maya's chin and stayed very, very still, listening to the rain.

เคย์เงยหน้าขึ้นจากในเสื้อแจ็กเก็ต เขาจาม แล้วซุกจมูกไว้ใต้คางของมายา นิ่งอยู่อย่างนั้นนานแสนนาน ฟังเสียงฝน