เร็นแห่งทุ่งระฆัง

หน้า 1

Wren of Bell Meadow

The road ran out where the larches began. Aunt Marta set down the tin case, pointed up the last switchback, and said the mountain would do the rest. Then she turned and went down, and her footsteps got smaller until the wind had them all.

Wren pulled her blue scarf over her chin and climbed.

Above her the cloud sat on the path like a lid.

เร็นแห่งทุ่งระฆัง

ถนนสิ้นสุดลงตรงที่ต้นสนลาร์ชเริ่มขึ้น ป้ามาร์ตาวางกระเป๋าโลหะลง ชี้ไปยังทางคดเคี้ยวช่วงสุดท้าย แล้วบอกว่าภูเขาจะจัดการที่เหลือเอง จากนั้นเธอก็หันหลังเดินลงไป รอยเท้าของเธอค่อย ๆ เล็กลง จนลมพัดกลืนมันไปหมด

เร็นดึงผ้าพันคอสีฟ้าขึ้นปิดคาง แล้วเริ่มปีนขึ้นไป

เหนือเธอ เมฆปกคลุมอยู่บนทางเหมือนฝาหม้อ

หน้า 2

She walked into it, and out of it, and all at once the ridge was there — bare rock going gold at the top, larches falling away below, and somewhere under her feet the sound of small wooden bells.

เธอเดินเข้าไปในหมอก แล้วเดินออกจากมัน และทันใดนั้นสันเขาก็อยู่ตรงหน้า — หินเปลือยที่ด้านบนกำลังเปลี่ยนเป็นสีทอง ต้นสนลาร์ชทอดตัวลดหลั่นลงไปเบื้องล่าง และที่ไหนสักแห่งใต้ฝ่าเท้าของเธอ มีเสียงระฆังไม้ใบเล็ก ๆ ดังอยู่

หน้า 3

The cabin had a slate roof and one crooked chimney. A tall old man was splitting wood by the door with a coil of rope over his shoulder. He looked at her for a long moment, the way you look at weather coming.

"Marta's girl," he said. It was not a question.

"Wren," said Wren.

He carried her case inside without another word.

กระท่อมมีหลังคาหินชนวนและปล่องไฟเอียง ๆ หนึ่งปล่อง ชายชราร่างสูงกำลังผ่าฟืนอยู่ข้างประตู โดยมีเชือกขดพาดอยู่บนบ่า เขามองเธออยู่นาน เหมือนที่คุณมองอากาศเมื่อพายุกำลังมา

“เด็กของมาร์ตา” เขาพูด มันไม่ใช่คำถาม

“เร็นค่ะ” เร็นตอบ

เขายกกระเป๋าของเธอเข้าไปข้างในโดยไม่พูดอะไรอีก

หน้า 4

Supper was barley soup and hard bread and no talking at all.

On the windowsill sat a row of little bells carved out of pale wood, each one different.

When she had eaten, the old man pointed his knife at the ladder in the corner, and that was how Wren learned where she would sleep.

มื้อเย็นมีซุปข้าวบาร์เลย์ ขนมปังแข็ง และไม่มีการพูดคุยเลย

บนขอบหน้าต่างมีระฆังเล็ก ๆ ที่แกะจากไม้สีอ่อนเรียงอยู่ แต่ละใบไม่เหมือนกัน

เมื่อเธอกินเสร็จ ชายชราใช้มีดชี้ไปที่บันไดตรงมุมห้อง และนั่นคือวิธีที่เร็นรู้ว่าเธอจะนอนที่ไหน