นิทานเฮนเซลและเกรเทลสำหรับเด็ก

1ป่าเริ่มต้นอยู่หลังกระท่อมของช่างตัดไม้ ต้นสนสูงชะลูดจนยอดหายไปในก้อนเมฆ เช้าวันหนึ่งในฤดูใบไม้ร่วง เฮนเซลและเกรเทลเดินตามรอยสุนัขจิ้งจอกลึกเข้าไปในป่าท่ามกลางใบไม้สีทองที่พลิ้วไหว และเมื่อถึงเที่ยงวัน พวกเขาก็ไม่ได้ยินเสียงขวานของช่างตัดไม้อีกต่อไป

2แต่เมื่อทั้งสองหันกลับไป เศษขนมปังทุกชิ้นก็หายไปหมดแล้ว นกเจย์อ้วนกลมกระโดดผ่านรากไม้ไปพร้อมทีท่าพอใจอย่างเห็นได้ชัด เกรเทลดึงผ้าคลุมสีแดงสนิมให้แน่นขึ้นแล้วจับมือพี่ชาย "งั้นเราก็เดินหน้าต่อ" เธอพูดอย่างมั่นใจ "การหยุดอยู่กลางทางไม่เคยช่วยให้ใครดีขึ้นเลย"

3พวกเขาเดินต่อไปจนแสงแดดเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม แล้วก็ — ผ่านช่องระหว่างต้นเบิร์ช — พวกเขาก็เห็นมัน กระท่อมเล็กๆ ที่ผนังมีสีเหมือนขนมปังขิง หลังคามุงด้วยสิ่งที่ดูเหมือนมาร์ซิแพนอัด และกล่องดอกไม้ที่เต็มไปด้วยดอกไม้สีขาวนวลเหมือนน้ำตาล กลิ่นอบเชยหวานหอมลอยอยู่ในอากาศเย็นราวกับออมกอดอบอุ่น

4เช้าวันถัดมา เฮนเซลกำลังกวาดลานบ้าน เกรเทลกำลังขัดหม้อ และงานใหม่ก็ผุดขึ้นมาทันทีที่งานเก่าเสร็จสิ้น ทุกครั้งที่พวกเขาพูดถึงการกลับบ้าน ผู้หญิงคนนั้นก็หาธุระด่วนอีกอย่างมาให้ทำเสมอ

5"หล่อนอยากให้เราอยู่ที่นี่" เกรเทลกระซิบบอกเฮนเซลในตอนเย็น ขณะที่ผู้หญิงคนนั้นนั่งหลับอยู่บนเก้าอี้

6เฮนเซลคิดอย่างรอบคอบอย่างที่เขามักทำเมื่อปัญหาต้องการการแก้ไข "งั้นเราต้องฉลาดยิ่งกว่าฉลาด" เขากระซิบตอบ

7"ปล่อยฉันออกมาเดี๋ยวนี้เลย!" เสียงแผ่วๆ ดังมาจากหลังประตู "เราจะให้ครอบครัวของโม่แป้งมาถอนกลอนให้แกตอนที่เขาผ่านมาทางหุบเขา" เกรเทลตอบออกไป เพราะนั่นเป็นสิ่งที่ควรสัญญาด้วยความใจดีและมีเหตุผล — และเธอก็ตั้งใจทำตามจริงๆ

8เกรเทลใช้นิ้วชี้ตามเส้นทางบนแผนที่ "ตรงนี้ เราข้ามสะพานหินก้าวข้าม เดินตามแม่น้ำไปทางเหนือ แล้วเราก็จะออกจากป่าได้ก่อนมื้อเย็น"

9พวกเขาออกจากกระท่อมด้วยย่างก้าวที่เร็ว แผนที่พับเก็บไว้ในเสื้อกั๊กของเฮนเซลอย่างปลอดภัยชิดกับเสื้อลินินสีครีม ป่าดูแตกต่างออกไปในตอนนี้ — ไม่น่ากลัวอีกต่อไป แค่กว้างใหญ่และตรงไปตรงมา นกเจย์ร้องอยู่เหนือศีรษะ ใบไม้หมุนร่วงลงมาในสายลมเย็น

10เฮนเซลและเกรเทลมองตากันผ่านแสงบ่ายที่ทอดเป็นทางเฉียงสุดท้าย แล้วทั้งคู่ก็พร้อมใจกันวิ่งออกไปพร้อมกัน